میلاد حضرت علی

مدینه، منتظر بود لحظاتی را که می آمد و با خود اتفاق مبارکی می آورد
پیراهنی پر از ستاره بر تن کرده بود
ماه تابان، گردن آویزی بود روشن بر گردن آسمان.
مدینه، باران باران، خیس ثانیه هایی بود لبریز از شعف و سرور
آرامشی خاص در نگاهش موج می زد
نگاهش به آسمان بود چشم براه آن نور باهر، که می آید و هستی را روشن می کند

آسمان، چراغان بود
عرش، در تلآلوی نور خدا، آینه در آینه می درخشید
روشن بود ساق عرش
و گوشواره امامت بر آن تلألو داشت
نور بود و نور که پی در پی
می آمد زمین را با حضور خویش به آسمان پیوند زند